Het leder rolt al weer even op het Nederlandse gras, en de spreekkoren vanaf de Nederlandse tribunes. Als Brit vind ik het merkwaardig dat het Nederlandse voetbal dit soort onzin tolereert. Het is een mooie club als Feyenoord toch onwaardig dat duizenden van zijn supporters bij de belangrijkste wedstrijd van het Nederlandse sportkalender het sissend geluid van ontsnappend gas zitten te maken?

Bovendien is zoiets makkelijk uit te bannen. Daarvoor hoeft Nederland alleen maar Engeland te imiteren. 

Twintig jaar geleden leken Engelse tribunes een beetje op de Nederlandse tribunes van nu. Zwarte spelers werden met bananen en oerwoudgeluiden begroet. De ‘jodenclub’ Spurs hoorde sisgeluiden.

Het verschil tussen Engeland en Nederland: de wereld kijkt naar het Engelse voetbal. Engelse hooligans zetten het land internationaal voor schut, en dus greep de regering in.

Eerst werd het geweld uit de stadions verbannen, en later de spreekkoren. Hoe dat werkt zag je begin vorig jaar in een rechtszaal in Birmingham. Anthony en Andrew Blunt – overigens vader en zoon – vonden het leuk om bij wedstrijden van hun geliefde Aston Villa zwarte tegenstanders uit te schelden met teksten als ‘Ga terug naar je grot’. De fans die om hen heen zaten vonden dit minder leuk. Zij lichtten de club in, de politie plaatste camera’s en microfoons om bewijs te verzamelen, en in 2008 werd de familie Blunt voor vijf jaar uit het stadion verbannen. 

Zulke verbanningen zijn inmiddels routine in Engeland. Op spreekkoren volgt daar geen morele verontwaardiging van politici, of vergoeilijking door de club. Noch worden Engelse wedstrijden stilgelegd. Nee, de dader krijgt gewoon te horen: ‘Lever je seizoenskaart maar in, en ga terug naar je grot.’ Dankzij veiligheidscamera’s en SMSjes van beschaafde fans weet de politie immers precies wie wat heeft geroepen.

Vervolgens moet de racist – of de homofoob, want zelfs dat mag niet meer -  zich tijdens elke wedstrijd van zijn club op het politiebureau melden. De politie kan zulke straffen beter uitvoeren dan een club, want Nederlandse clubvoorzitters zijn bang voor hun hooligans, die weten waar de voorzitter woont.

Zo’n individuele aanpak is veel effectiever dan het beboeten van clubs. (Na de spreekkoren bij Feyenoord-NAC vorig seizoen moest Feyenoord €7.500 betalen, wat zelfs voor het huidige Feyenoord niet veel geld is.) 

Ik hoor Nederlanders al verontwaardigd mompelen over politieke correctheid. Met ‘joden’ worden gewoon Ajax-fans bedoeld, daar moet je toch tegen kunnen? (Inderdaad niet zo moeilijk voor een niet-joodse Nederlander wiens familie niet voor 75 procent in de oorlog is uitgemoord.) Mag je niet eens meer ‘zeggen wat je denkt’? 

Maar Nederlanders die een Brits stadion bezoeken loven vaak het ‘respect’ van de fans. Het is gewoon prettig om zonder apengeluiden een wedstrijd te kunnen kijken. Engeland heeft met zijn beleid duizenden toeschouwers verloren, en er een veelvoud voor teruggekregen.

Nederlandse ambtenaren en voetbalbobo’s vinden apengeluiden echter geen prioriteit. De nieuwe Nederlandse voetbalwet, die na slechts 16 jaar debat afgelopen najaar in werking is getreden, maakt zich erg druk om fysiek geweld en amper om spreekkoren.

Dat woord verscheen in de 56 bladzijden van het wetsvoorstel slechts één keer.  Gelukkig hebben buitenlanders geen belangstelling voor Feyenoord-Ajax, en verstaan ze geen Nederlands, zodat de Nederlandse tribunecultuur slechts een binnenlandse schaamte blijft.